رابطه بازی و یادگیری در کودکان

اسباب بازیها سرگرم کننده هستند. همچنین ابزارهایی هستند که
به بچه ها کمک می کنند تا درباره خود و جهان اطرافشان بیاموزند. بازی کردن برای
رشد و پرورش سالم بچه ها لازم است هنگامی که بچه ها بازی می کنند یاد         می گیرندتامشکلانشان را حل کنند، و همراه با کودکان دیگر
مهارتهای حرکتی ( اعصاب - عضلات ) کوچک و بزرگ را می آموزند
                                            بقیه در ادامه مطلب

 



            بازی کردن باعث توسعه مهارتهای زیر در کودک می شود
:

توسعه مهارتهای بدنی

وقتی بچه ها شنا کردن، دویدن، بالا رفتن و تعادل را یاد می
گیرند، مهارتهای حرکتی بزرگ در آنها
توسعه می یابد و هنگامی که کودکان از اسباب
بازیهای کوچک استفاده می کنند، مهارتهای حرکتی
کوچک
در آنها توسعه می یابد.

   توسعه مفاهیم شناختی

بچه ها از طریق بازی کردن یاد می گیرند مشکلاتشان را حل
کنند.( این وسیله چه کاری انجام
می دهد؟ آیا این قطعه پازل برای اینجا مناسب است؟
) بچه ها همچنین از طریق بازی کردن رنگها،
اعداد،
اندازه و شکلها را می آموزند
.


توسعه مهارتهای اجتماعی

کودکان از طریق بازی کردن، همکاری، گفتگو، به نوبت بازی کردن
و رعایت قوانین بازی را یاد می گیرند. در نتیجه بچه ها وظایف و قوانین اجتماعی را
یاد می گیرند. به عنوان والدین، نقش ما در بازی چیست؟

والدین اولین و بهترین همبازی کودکانشان هستند. آنها خلاق تر
می شوند وقتی والدینشان در
بازیشان شرکت می کنند. بهترین بازی وقتی اتفاق می
افتد که والدین دوشادوش کودکانشان بازی می کنند، نه اینکه فقط برای آنها اسباب
بازی تهیه کنند و یا بر کارشان نظارت داشته باشند
.

پیشنهادهایی
برای والدین جهت پیوستن به بازی کودکان:

مشاهده: فرزندتان را از نزدیک ببینید تا آنچه را که او می تواند انجام
دهد و مشکلاتی که دارد و فعالیت های مورد علاقه اش را بفهمید
.

با علاقه دنبال کنید: به کودکتان ملحق شوید و با او بازی کنید، اینکار
باعث می شود که فرزندتان
بفهمد شما به آنچه انجام می دهد، علاقمند هستید.
شما می توانید به بازی پیچیدگی اضافه کنید
. اما اجازه دهید بچه ها بازی را هدایت و کنترل
کنند.

خلاق باشید: از یک اسباب بازی به روشهای مختلفی استفاده کنید.شما شگفت زده
خواهید شد. وقتی ببینید که چگونه از یک اسباب بازی می توان به روشهای مختلفی
استفاده کرد.

چه اسباب
بازیهایی برای فرزندم مناسب است؟

از
تولد تا یک سالگی
: یک نوزاد از طریق حواس پنجگانه اش (بینائی،
شنوایی، چشایی، بویایی و لامسه) درباره محیط اطرافش یاد می گیرد.

اسباب بازیهای این گروه سنی عبارتند از:

جغجغه ها، کتاب های مصور، اسباب بازیهای موزیکال، عروسک های
فشاری و
...

از
یک سالگی تا سه سالگی
: کودکی که تازه راه افتاده است علاقه شدیدی به راه
رفتن، بالا رفتن، هل دادن و سوار شدن دارند،
آنها را می توان تشویق
کرد با
سه چرخه های کوچک و بارکش ها، پازلهای ساده، مهره های بزرگ،
کتابهای مصور، مداد رنگیها و
...

از
سه تا پنج سالگی
: پیش دبستانی ها، دوست دارند در کنار دیگر
همسالانشان باشند و از انجام فعالیتهای مشترک با
آنها لذت می برند.
اسباب بازیهای این گروه سنی عبارتند از
:

عروسکها، مهره های بزرگ، کتابهای داستان، بازیهای تخته ای
ساده و پازلها ( کمتر از 24 قطعه
).

از
شش تا نه سالگی:
بچه هایی که
در سن مدرسه هستند به دنبال یافتن اطلاعات و تجربه های جدید هستند. کودک در
این سن تحت تاثیر
همسالانش و بشدت اجتماعی است. این گروه سنی ممکن است فعالیتهای زیر را ترجیح دهند
:

تجهیزات ورزشی، دوچرخه و کلاه محافظ، کتابها، بازیهای تخته ای
و
...


   ازنه تا دوازده سالگی:
کتابها،
کارت و بازیهای تخته ای، تجهیزات ورزشی، بسته لوازم هنری و علمی و
...

سوالاتی که باید هنگام خریدن اسباب بازی پرسید:

آیا اسباب بازی برای سن، مهارتها و توانایی های کودک مناسب
است؟

آیا کودکان را علاقمند نگه می دارد؟

ایمن است؟

دوام دارد؟

آیا اسباب بازی جذابیت دارد؟

آیا خلاقیت را تحریک می کند؟

آیا آموزشی است؟

آیا به افزایش اعتماد به نفس و آگاهی آنها کمک می کند؟

آیا به آموختن مهارتهای ارتباطی کمک می کند؟

مقرون به صرفه است؟

آیا اسباب بازی فرصتی برای فکر کردن و یاد گرفتن یک چیز جدید
فراهم می کند؟

آیا کودک می تواند به تنهایی از آن استفاده کند؟

آیا این اسباب بازی برای افزایش مهارت مستقل بودن به کودک کمک
می کند؟

آیا به کودک برای ابراز احساسات و تمرین تعاملات مثبت اجتماعی
کمک می کند؟

آیا اسباب بازی سرگرم کننده است؟

و مهمتر از همه اینکه، کودک از بازی کردن با اسباب بازی لذت
می برد؟

 



تاريخ : ۱۳٩٢/٤/٢ | ۳:٤٧ ‎ب.ظ | نویسنده : ابوالفضل استواری | نظرات ()